| Mobile | RSS

روش های درمان ناباروری

دی ۲۱ام, ۱۳۹۰ | No Comments | Posted in بیماری ها
  1. تلقیح اسپرم در داخل رحم ( IUI )
  2. لقاح خارج از رحمی ( IVF ) و انتقال داخل رحمی جنین ( ET )
  3. تزریق اسپرم به داخل سیتوپلاسم تخمک ( ICSI )
  4. تحریک تخمک گذاری Induction
  5. تشخیص ژنتیکی پیش از لانه گزینی ( PGD )
  6. بازکردن کمکی پوسته زونا( AZH )
  7. انتقال داخل لوله ای جنین یا گامت
  8. بدست آوردن اسپرم از مجرای اپیدیدیم یا PESA
  9. بدست آوردن اسپرم از بافت بیضه یا TESE
  10. اهدا Donation

 

۱- تلقیح اسپرم در داخل رحم IUI

 تلقیح اسپرم در داخل رحم IUI با استفاده از اسپرم همسر اغلب یک روش درمانی موثر برای باروری می باشد . لازمه IUI آن است که مادر تخمک موثر تولید نموده که با سرعت کافی در لوله های فالوپ حرکت کرده و قابلیت باروری توسط اسپرم را داشته باشد .
                                                                        

IUI گاهی بعنوان (( خط اولیه )) درمان محسوب شده و در همراهی با داروهای محرک تخمک گذاری مثل سیترات کلومیفن و سایر گونادوتروپین ها استفاده می شود . 
IUI در شرایط زیر مورد استفاده قرار می گیرند : 
-تعداد کم اسپرم
-کم تحرکی اسپرم
-زیاد بودن تعداد اسپرم های غیر طبیعی ( مور فولوژی غیر طبیعی)
-کمی مخاط دهانه رحم که در نتیجه تست پس از مقاربت به اثبات برسد
-وجود آنتی بادی ضد اسپرم در زن یا مرد
-اندو متریوز خفیف یا متوسط
-ناباروری با علت ناشناخته

چنانچه تعداد اسپرم مرد کم باشد ، اسپرم او را می توان جمع کرد ، با شرایط ویژه آ ماده نمود ، شستشوکرده ، تغلیظ نموده ، و درون حفره رحم قرار داد . اسپرم های شستشو نداده را هرگز نباید در درون رحم قرار داد . به دلیل اینکه این نوع اسپرم ها ممکن است موجب واکنش مخرب و کشنده آلرژیک شوند .
مواردی که اختلال فاکتور مردانه متوسط تا شدید باشد ، IVF با ، یا بدون تزریق اسپرم به سیتوپلاسم تخمک را می توان بعنوان اولین روش درمانی مورد استفاده قرارداد . در این موارد در هر سیکل ، میزان موفقیت IVF بیشتر از IUI بوده و اغلب بیماران روش لقاح خارج از رحم IVF را بعنوان بهترین روش درمانی انتخاب می نمایند . روش IUI نسبت به روش IVF ارزانتر است یعنی اغلب بیماران می توانند از عهده هزینه های مالی آن برآیند ، با این وجود از نظر آماری شانس حاملگی در IVF نسبت به IUI به میزا ن معنی داری بیشتر است .
در صورتی که اسپرم مردی خیلی کم باشد ، یا اگر مرد در موقع انزال اسپرمی نداشته باشد ، هنوز می توان از لحاظ ژنتیکی ارتباط پدر به فرزند را با روش هایی مثل لقاح خارج از رحمی همراه با استخراج اسپرم از بیضه ( IVF with PESA) برقرار نمود. دراین چنین شرایطی می توان سلولهای اسپرم را از مجرای تولید مثل مرد بدست آورده و با استفاده از روش تزریق اسپرم به داخل سیتوپلاسم تخمک زن "ICSI" ، تخمک را بارور نمود .

۲- لقاح خارج از رحمی ( IVF ) و انتقال داخل رحمی جنین ( ET ) 

لقاح خارج از رحمی برای اولین بار در مشهد در سال ۱۳۷۵ با موفقیت در مرکز ناباروری انجام گرفت. و از آن زمان تا کنون موارد بسیاری انجام شده است.
لقاح خارج از رحمی فرآیندی است که شامل اقدامات پزشکی می باشد که موجب تحریک تکامل ، رشد، و بلوغ تخمک های رها شده از تخمدان ها می شود. وقتی که تخمک ها به حدا کثر رشد و بلوغ رسیدند، ازفولیکولها برداشته شده و در یک مایع مخصوص، یا محیط کشت در آزمایشگاه قرار داده می شوند. تخمک ها سپس در ظروف کشت با اسپرم ترکیب می شوند و رویان ها در یک انکوباتور( که محیط کاملا کنترل شده است و در یک دمای دقیق تنظیم و دارای هوای خالص تهویه شده می باشد) قرار داده می شوند. اخیرا نشان داده شده که استفاده از هوای پاک و تصفیه شده ، میزان موفقیت لقاح خارج از رحمی را افزایش می دهد .
در زمان مناسب رویان از انکوباتور برداشته شده و ترجیحا تحت راهنمایی اولتراسوند ، در رحم قرار داده می شود ، یعنی جایی که رویان می تواند مرحله رشد طبیعی جنینی را در آنجا ادامه دهد . پس از قرار دادن رویان در رحم مادر ( انتقال ) , پروژسترون تزریق می شود تا بدین وسیله از حاملگی حمایت شود . درIVF بیمارانی که لوله های فالوپ آنها آسیب دیده باشد می توانند حامله شوند .
این روش همچنین وسیله مناسبی برای کمک به بیمارانی است که دچار اندو متریوز،ناباروری شدید مرد ، و بسیاری بیماری های دیگری است که موجب عدم حاملگی می شوند . 
برای کسب اطلاعات بیشتر در ارتباط با لقاح خارج از رحمی و فرآیند اقدامات انجام شده در آزمایشگاه رویان شناسی ، به قسمت های زیر وارد شوید . 
– آ زمایشگاه رویان شناسی
– آزمایشگاه اندوکرین
– آ زمایشگاه آندرولوژِی
– برنامه لقاح خارج از رحمی
– مراحل مختلف IVF از نظر آزمایشگاهی 

انتقال داخل لوله ای جنین یا گامت :
به جای انتقال جنین به داخل رحم در بعضی برنامه ها از انتقال گامت به درون لوله های رحم ( GIFT ) یا انتقال زیگوت به داخل لوله های رحم ( ZIFT ) ویا انتقال جنین به داخل لوله های رحم ( TET ) یا PROST استفاده می شود. مراحل این روش تا آماده سازی و تخلیه تخمک ها شبیه IVF سنتی می باشد . این روشها مورد استفاده کمتری قرار می گیرند . و هزینه این روشها به دلیل نیاز به بیهوشی عمومی و لاپاراسکوپی زیاد است و از لحاظ میزان موفقیت افزایشی را شاهد نبوده ایم . بنابراین به جای این روشها روش لقاح خارج از رحمی ( IVF ) کاربرد بیشتری دارد.

روش کاهش هزینه ها:

یک روش کاهش هزینه لقاح خارج از رحمی روش " حداقل تحریک "می باشد . در این روش ،برای تحریک تخمک گذاری داروهای گران قیمت کمتری مورد استفاده قرار می گیرد .
برای انجام لقاح خارج از رحمی ( IVF ) ، بر مبنای روش "حداقل تحریک" فقط داروهای تزریقی مورد استفاده قرار می گیرند ، که اغلب تا ۳/۱ هزینه لقاح خارج از رحمی را تشکیل می دهد . برخی از بیماران افراد مناسبی برای انجام " حداقل تحریک " می باشند، که این روش شامل تجویز ترکیبی از سیترات کلومیفن ( یک داروی خوراکی ارزان قیمت ) و یک داروی تزریقی می باشد.
این روش کل هزینه دارو درمانی مورد نیاز لقاح خارج از رحمی را کاهش می دهد. البته این روش به کاهش تعداد تخمک ها در بازیابی منجر می شود . جهت اطلاع از هزینه های درمانی با مشاورین تماس داشته باشید.

انتقال بلاستوسیست

هدف نهایی لقاح خارج از رحمی ( IVF ) ایجاد حاملگی تک قلویی داخل رحمی است . فرآیند لقاح خارج از رحمی عبارت است از تحریک رشد تخمک با استفاده از داروهای تزریقی یعنی گونادوترو پین ها . پس از برداشت تخمکها وباروری، رویان ها تشکیل می شوند که امید است قادر به ادامه رشد طبیعی بوده وحاملگی با موفقیت ایجاد گردد . 
تحت شرایط کشت استاندارد لقاح خارج از رحمی ( IVF ) ، فقط حدود ۱۰ تا ۲۰ % تخمکهای بارور شده رشد نموده و به حاملگی طبیعی منتهی می شوند .تلاش تیم لقاح خارج از رحمی انتخاب رویانی است که با بیشترین احتمال به حاملگی طبیعی منجر می شود . انتخاب درست این رویانها دست اندر کاران کلینیک ها را قادر می سازد تا تخمکهای کمتری را منتقل نموده و حاملگی چند قلویی را کاهش می دهد ، و نهایتا آمار زایمانهای سالم بیشتر شود . در چند سال گذشته، شرایط کشت لقاح خارج از رحمی پیشرفت نموده است . 
بلاستوسیست رویانی است که ۵ روز پس از باروری رشد نموده و به دو نوع سلول مختلف تقسیم شده است .
سلولهای سطحی ، تروفکتودرم نامیده می شوند و نهایتا جفت را تشکیل می دهند . توده سلولی داخلی تبدیل به جنین می شوند . یک بلاستوسیست سالم از مخاط پوششی خود ( زونا پلو سیدا ) در پایان روز ششم سر بر می آورد و ۲۴ ساعت پس از سر بیرون آ وردن در مخاط داخلی رحم قرار می گیرد .
مطالعات اخیر ثابت کرده که رویان هایی که تا مرحله بلاستسیست زنده نمی مانند به احتمال زیاد تعدادی کروموزوم غیر طبیعی دارند . کشت رویان ها تا مرحله بلاستوسیست به میزان معنی داری تعداد رویان های غیر طبیعی را کاهش می دهد .
انتقال بلاستوسیست های با کیفیت بالا به موفقیت به میزان ۴۰ تا ۵۰% انجامیده است .
اکنون مسایل حل نشده زیادی در مورد انتقال بلاستوسیست وجود دارند . انتقال بلاستوسیست مقداری ریسک دارد و نیز برای همه زوج ها مناسب نیست .در درصد کمی از بیماران ، هیچکدام از رویان ها به مرحله بلاستوسیست نرسیده و به تدریج از بین می روند . این موضوع به از بین رفتن کل رویان ها می انجامد.
تصمیم گیری برای کشت و انتقال بلاستوسیست به عواملی بستگی دارد که شامل سن بیمار ،سن تخمک، تعداد تخمک های بارورشده، موفقیت قبلی لقاح خارج از رحمی، و شاید مهمتر از همه اینها کیفیت رویان و شمارش سلول در روز سوم انجام کشت می باشد. به نظر می رسد که کشت و انتقال بلاستوسیست برای بیماران جوان تر، بیمارانی که از اهداکنندگان جوانتر تخمک دریافت می نمایند، بیمارانی که پاسخ دهنده خوبی هستند (تخمک بیشتری تولید می کنند) و یا بیمارانی که لقاح خارج از رحمی قبلی موفقیت آمیزی داشته اند، مزایای قابل توجهی دارد.

نگهداری رویان در شرایط انجماد

نگهداری رویان در شرایط انجماد در روش لقاح خارج از رحمی انقلابی ایجاد نموده است و بر میزان موفقیت این روش تاثیر مثبتی گذاشته است . در روش لقاح خارج از رحمی ، با توجه به شرایط متفاوت مثل سن بیمار ، کیفیت رویان و برخی علل دیگر تعداد رویان هایی که در درون رحم قرار می گیرند متفاوت می باشند . اغلب موارد تعداد رویان های کاملا سالم بیشتر از حد نیاز برای قرار دادن داخل رحم هستند.این رویانهای اضافی را میتوان در شرایط انجماد نگهداری کرد تا در آینده مورد استفاده قرار گیرند . این کار بدین معناست که بیماران می توانند در دوره های بعدی نیز از رویان های منجمد شده استفاده نمایند ونیاز به دارو درمانی گران قیمت جهت تخک گذاری نخواهند داشت . نتیجه این کار صرفه جویی در زمان وهزینه جهت انجام سیکل های لقاح خارج از رحمی دیگر می باشد .
گرم کردن و انتقال رویان ها بر مبنای یک سیکل طبیعی پس از تخمک گذاری یا طبق یک سیکل برنامه ریزی شده که شامل تزریق اگزوژن استروژن و پروستروژن می باشد ، انجام می گیرد .

۳- تزریق اسپرم به داخل سیتوپلاسم تخمک ( ICSI )
 
تزریق اسپرم به داخل سیتوپلاسم تخمک ( ICSI ) در زوج هایی که دچار ناباروری فاکتور مردانه بودند ( تعداد اسپرم آنها کافی نبود ) و نیز در برخی از عوامل ناشناخته ناباروری میزان موفقیت حاملگی را افزایش قابل ملاحظه ای داد.
 
اینک پس از برداشت تخمک با پیدایش روش تزریق اسپرم به درون سیتوپلاسم تخمک ( ICSI) ، تعداد زیادی از ناباروری های دارای عامل مردانه با موفقیت قابل درمان می باشند. روش های جدیدی مانند روش استخراج میکروسکوپی اسپرم از اپیددیم( MESA ) و روش استخراج اسپرم از بیضه ( TESA ) به مردان کم اسپرم یا فاقد اسپرم این امکان را می دهد تا بتوانند حاملگی ایجاد نمایند. در این روش ها، کافی است که یک اسپرم از مجرای تولید مثل مرد آماده شود و در درون تخمک زن قرار داده شود.
 
روش تزریق اسپرم به درون سیتوپلاسم تخمک روش ظریفی است که نیاز به ابزار کار تخصصی ( عملیات میکروسکوپی ) و آموزش پیشرفته دارد.
 
پژوهش های اخیر در مورد تزریق اسپرم به درون سیتوپلاسم تخمک ( ICSI ) بر تاثیر در مرحله دوکی میوز تمرکز دارد. دوک یک ساختمان داخل سلولی (( شبکه مانند)) است که ساختار کروموزوم طبیعی و تقسیم سلولی در زمان باروری حیاتی می باشد. تحقیقات بیشتر ثابت می کند که هیچگونه افزایش قابل ملاحظه ای در زمینه نقص های مادرزادی یا نارسایی های دیگر ، پس از انجام روش تزریق اسپرم به درون سیتوپلاسم تخمک وجود ندارد.

۴- تحریک تخمک گذاری Induction

تحریک تخمک گذاری اصلاحی است که به اقدامات پزشکی برای تحریک تخمدان اشاره دارد . این نوع اقدامات پزشکی از تجویز کلومیفن تا گونادوتروپین و نیز ترکیبی از این دو دارو متغیر است . گونادوتروپین ها هورمون های تزریقی جهت تحریک تخمک گذاری هستند که برای هورمون های مترشحه بدن کاملا شناخته شده می باشند. 
با تجویز این داروهای تزریقی قادر خواهیم بود تا سطح خونی هورمون محرکه فولیکول را افزایش دهیم ، که این امربه تحریک و رشد تخمک های مضاعف منجر می شود . با استفاده از گونادو تروپین ها ، علاوه بر افزایش تعداد تخمک ها می توانیم فاکتور های زمانی ، مثل زمان تخمک گذاری را تحت کنترل در آورده ، و شانس حاملگی را افزایش دهیم .روشهای مختلفی برای القاء تخمک گذاری مورد استفاده قرارمی گیرند . سیترات کلومیفن دارویی است که در دهه ۶۰ مورد استفاده قرار گرفته ، که به تنهایی یا همراه گونادو تروپین های تزریقی برای کمک به تحریک تخمدان ها مورد استفاده قرار می گیرد .
انواع مختلفی از گونادو تروپین ها برای القاء تخمک گذاری وجود دارند .ما از نزدیک همه سیکل هایی که گونادو تروپین در آن دخیل است را تحت نظر قرار داده و واکنش بیماران را با دو روش کنترل می کنیم : 
۱ – از طریق بررسی میزان استراد یول – با رشد فولیکول ها به محض واکنش آنها به دارو ، استرادیول به داخل خون ریخته می شود .
۲ _ از طریق اولترا سونوگرافی واژن – اولترا سونوگرافی واژن می تواند تعداد تخمک های در حال رشد را نشان داده و اندازه آنها را بسنجد . 
در ابتدای سیکل تحریک ما سطوح استرادیول را اندازه گیری نموده و برای ارزیابی رشد، دو روز در میان اولتراسونوگرافی واژینال انجام می دهیم . تا پایان سیکل این ارزیابی ها بیشتر انجام میشود تا فاکتور های زمانی که موجب افزایش شانس حاملگی و کاهش عوارض جانبی میشود را تحت کنترل در آوریم . 
سیکل های القای تخمک معمولا با تجویز گونادوتروپین کورویونیک انسانی ( HCG ) ، جهت ترغیب به تخمک گذاری انجام می گیرد . تقریبا ۴۰- ۳۴ ساعت پس از تزریق HGC در سیکل IUI اسپرم به داخل رحم ریخته می شود . برای این کار از اسپرم آماده و تغلیظ شده استفاده می شود که به افزایش تعداد اسپرم های در دسترس جهت ناباروری کمک می کند .
عوارض جانبی و خطراتی در ارتباط بااستفاده از گونادو تروپین ها وجود دارند . شایع ترین عوارض جانبی این داروها عبارت است از ناراحتی یا احساس پری قسمت تحتانی شکم ، نفخ شکم ، سر درد یا خستگی مفرط . ممکن است بیماران در محل تزریق احساس ناراحتی کنند . ماساژ محل تزریق یا گرم نگهداشتن آن می تواند درد و ناراحتی بیمار را بکاهد . 
شاید مهم ترین خطر استفاده از گونادوتروپین تزریقی ,حاملگی چند قلویی و تحریک مضاعف تخمک گذاری باشد . القای تخمک گذاری در بیش از ۲۰% موارد به حاملگی چند قلویی منجر میشود ( بیش از یک جنین ) .تعداد زیادی از این حاملگی ها به دو قلویی منجر می شود .
اولتراسوند واژن به ما کمک می کند تا مشخص کنیم که چه تعداد فولیکول در حال رشد هستند ، اما اولتراسوند فقط به عنوان یک راهنما می باشد و این شمارش اختصاصی نیست . حاملگی همراه باسه جنین یا بیشتر هم مادر و هم جنین را از نظر مشکل حمل ، زایمان زود رس ، و خون ریزی با مشکل مواجه می نماید . تحریک بیش از حد تخمدان معمولا ۷ -۵ روز پس از تزریق HCG بوقوع می پیوندد . پس از تزریق HCG و وقوع تخمک گذاری ، تخمک ها کاملا بزرگ می شوند. چنانچه حاملگی به وقوع بپیوندد ، بزرگی تخمدان ممکن است تا بیش از شش هفته باقی بماند . به طور کلی علایم همراه با تحریک بیش از حد تخمدان خفیف بوده و ممکن است با شکم درد ، احساس سنگینی و نفخ همراه باشد . برخی مواقع ممکن است تنگی نفس نیز رخ دهد . در تحریک بیش از حد تخمدان وقوع مشکل جدی نادر بوده ولی غیر ممکن نیست . ما با انجام التراسوند و تست های آزمایشگاهی سعی در جلوگیری از این موارد را داریم.

۵- تشخیص ژنتیکی پیش از لانه گزینی ( PGD )

PGD برای نقص در یک ژن:
 
برنامه تشخیص ژنتیکی پیش از لانه گزینی ( PGD ) بیماریهای شناخته شده ای را در مورد نقص یک ژن مخصوص مورد بررسی قرار می دهد و والدینی که فرزندان آنها به دلیل کروموزم های غیر طبیعی در معرض خطر روز افزون قرار می گیرند با تشخیص و انتقال رویان هایی که ((حامل )) بیماری ارثی نیستند می توانند فرزندان سالمی داشته باشند .
 
لیست تعدادی از بیماریهای ژنتیکی که می تواند مورد بررسی قرار گیرند عبارتند از :
 
-بیماری TAY – SACHS
-
CYSTIC FIBROSIS 
-تالاسمی
-بیماری سلول داسی شکل
-بیماری های در ارتباط با کروموزوم X مثل هموفیلی ، دیستروفی عضلانی
-آتروفی عضلات ستون مهره ها

تشخیص ژنتیکی پیش از لانه گزینی به این صورت است که اووسیت فقط با یک اسپرم از طریق تزریق اسپرم به داخل سیتوپلاسم تخمک ( ICSI ) ترکیب می شود. سپس در محیط کشت رشد داده می شود تا به مرحله شش تا هشت سلولی برسد. یک تا دو عدد از سلولهای در حال رشد برداشته شده و تحت نمونه برداری قرار می گیرند .
DNA با ساختن چند کپی از ژن مورد نظر با استفاده از روش PCR مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد. رویان های غیرآلوده ، به امید آغاز حاملگی با جنینی که عاری از هرگونه خطر ابتلا به بیماریست به داخل رحم منتقل می شوند .

PGD برای تشخیص کروموزومهای غیر طبیعی_هیبریدیزاسیون فلوئورسنت درجا( FISH ):
فعالیت تشخیص ژنتیکی قبل از لانه گزینی برای ارزیابی سلولهای قبل از دوره رویانی جهت ارزیابی کروموزومهای اختصاصی غیر طبیعی انجام می شود . یک سلول طبیعی در مرحله قبل از رویانی ۲۳ کروموزوم از مادر و ۲۳ کروموزم از پدر دارد که جمعا ۴۶ کروموزم می شود. گاهی سلولها در روند تقسیمات اولیه ، بطور مساوی تقسیم نمی شوند . این اشکال در تقسیم اغلب با افزایش سن مادر افزایش پیدا نموده و یکی از دلایل مهم کاهش باروری وقوع و افزایش ناهنجاریهای کروموزومی و ژنتیکی در ارتباط با افزایش سن می باشد .
با استفاده از روش هیبریدیزاسیون فلوئورسنت در جا ( FISH ) می توانیم تعداد کروموزمهای اختصاصی را بشماریم .به طور کلی کروموزومهایی که بیشتر در پیدایش ناهنجاریها دخیل هستند مثل کروموزوم ۲۱ ، کروموزم ۱۸ یا کروموزومهای X و Yشمرده میشوند.
ازدیگر موارد کاربرد FISH تشخیص وضعیت سلول قبل از مرحله رویانی برای انتقال آن می باشد .با انتقال رویانی که نقص کروموزوم اختصاصی ندارد ، تعداد رویانهای انتقالی را می توان کاهش داد که در عوض خطر حاملگی سه قلویی یا چهار قلویی کاهش پیدا می کند .
امیدواریم در آینده بتوانیم با کمک گرفتن از متخصصین ژنیتیک شاهد راه اندازی این تکنولوژی در مرکز خود نیز باشیم .

۶- بازکردن کمکی پوسته زونا( AZH )

قبل از آنکه جنین بتواند در مخاط رحم قراربگیرد، باید از منطقه شفاف یعنی که آن را در برمی گیرد، آزاد شود.
((AZH)) یعنی ایجاد یک شکاف کوچک درمنطقه شفاف .
با AZH رویان میتواند از منطقه شفاف بیرون بیاید بطوری که  می توان آن را پس از انتقال در رحم قرار داد.

AZH چگونه انجام می شود؟
این فرایند به طرق ذیل انجام می گردد:
۱:) سوراخ کردن منطقه شفاف با استفاده از سوزن
۲:) استفاده ازیک وسیله اسیدی برای باز کردن یک شکاف و یا
۳:) استفاده از لیزر برای ایجاد یک شکاف .

برخی از صاحب نظران استفاده از AZH را برای بیمارانی که رویان های آنها کیفیت مناسبی ندارند یا بیمارانی که مکررا حاملگی آنها با شکست مواجه می شود و نیز زوجهایی که سن آنها بیش از ۳۵ سال می باشد ، توصیه می نمایند .

۷- انتقال داخل لوله ای جنین یا گامت

به جای انتقال جنین به داخل رحم در بعضی برنامه ها از انتقال گامت به درون لوله های رحم ( GIFT ) یا انتقال زیگوت به داخل لوله های رحم ( ZIFT ) و یا انتقال جنین به داخل لوله های رحم ( TET ) یا PROST استفاده می شود. مراحل این روش تا آماده سازی و تخلیه تخمک ها شبیه IVF سنتی می باشد . این روشها مورد استفاده کمتری قرار می گیرند . و هزینه این روشها به دلیل نیاز به بیهوشی عمومی و لاپاراسکوپی زیاد است و از لحاظ میزان موفقیت افزایشی را شاهد نبوده ایم . بنابراین به جای این روشها روش لقاح خارج از رحمی ( IVF ) کاربرد بیشتری دارد.

۸- PESA یا بدست آوردن اسپرم از مجرای اپیدیدیم
 
در مواردی که زوج آزواسپرم می باشد (تعداد اسپرم صفر است) و علت بوجود آورنده این مشکل انسداد مجرا می باشد، بوسیله ارولوژیست، توسط سرنگ، اسپرم از داخل مجرای اپیدیدیم بیمار کشیده شده و توسط اسپرم های بدست آمده عمل ICSI انجام می شود.

۹- TESE یا بدست آوردن اسپرم از بافت بیضه
 
در مواردی که زوج آزواسپرم می باشد (تعداد اسپرم صفر است) و در عمل PESA نیز هیچگونه اسپرم مشاهده نشده است یا علت آزواسپرمی انسدادی نیست، از بافت بیضه نمونه برداری انجام می شود و در صورتیکه داخل نمونه بدست آمده اسپرم مشاهده شود، عمل ICSI انجام می شود.

۱۰- اهداء Donation

تخمک اهدایی ( DE )

برنامه تخمک اهدایی برای زوج هایی برنامه ریزی شده است که یا تخمک نداشته یا تخمک آنها از کیفیت پایینی برخوردار است ، احتمال حاملگی در آنها به دلیل بیماری یا سن بالا بسیار کم است و یا ممکن است در صورت حاملگی بیماری ژنتیکی خطرناکی را به نسل بعدی منتقل نمایند .
 

شرایط مختلفی برای اهداکننده ها و گیرنده های تخمک وجود دارند . به همین دلیل ، بخش اهداء تخمک به سه بخش تقسیم شده است :
 
۱٫ برنامه اهدا تخمک : بررسی کلینیکی .
۲٫ فرآیند اهدا : پذیرش تخمک .
۳٫ پیش شرطها و فرآیند اهداء تخمک .
 
چگونه یک اهداکننده تخمک باشیم
 
شما ممکن است بتوانید به زوجین نابارور کمک نمائید . برخی از زوجین نمی توانند بچه دار شوند . به دلیل اینکه یا خانم تخمک ندارد و یا کیفیت تخمکش نامناسب است . برای اینگونه خانمها ، تنها شانس حاملگی آن است که تخمک های اهدائی توسط زنان دیگر را دریافت نمایند .
 
اهداکننده بایستی از داروهای محرک تخمک گذاری استفاده نماید که این داروها معمولا به مدت ۱۰ تا ۱۲ روز می شوند و در این مدت پاسخ تخمدان توسط آزمایش واولتراسونوگرافی کنترل می شود سپس تحت بیهوشی سبک تخمکها از تخمدان تخلیه می شود .
 
هزینه مالی اهدای تخمک توسط گیرنده های تخمک پرداخت می شود .
 
ترجیحا سن اهداکننده باید ۲۰ تا۳۲ سال باشد ، غیر سیگاری بوده ، اعتیاد دیگری نداشته و تاریخچه ژنتیکی اهداکننده باید مشخص باشد .
 
در صورت تمایل با مرکز ناباروری تماس بگیرید تا شاید بتوانید به زوجین نابارور کمک نمائید .
 
اهداء تخمک

جلسه مشاوره
 
این موضوع اهمیت دارد که همه بیماران یک جلسه مشاوره در مرکز نازایی داشته باشند . این جلسه فرصتی را فراهم می آ ورد تا در موضوع فرآیند اهداء تخمک به تفصیل گفتگو شده و سوالاتی در این مورد مطرح شود . در زمان جلسه مشاوره ، بیماران با پزشک و دیگر کارکنان تیم مرکز نازایی ملاقات نموده و در مورد روند اهداء تخمک اطلاعاتی پیدا می کنند .
 
پزشک تاریخچه زوجین را مورد مطالعه قرارداده و غالبا دستور چند آزمایش تشخیصی میدهد. بیماران مورد معاینه قرار می گیرند و در اغلب موارد اولترا سوند واژینال و تجزیه و تحلیل اسپرم از آنان انجام می گیرد . کل معاینات و بررسی های بیماران معمولا حدود ۳ – 4 ساعت زمان می گیرد .
 
غربالگری گیرند گان
 
جهت کاهش و شناسایی بهتر خطرات بالقوه ای که ممکن است از تخمک های اهدائی ناشی شود ، از بیماران جهت غربالگری آزمایش بعمل می آید . این آزمایشات جهت مطلوب نمودن اهداء و تشخیص خطرات احتمالی برای گیرنده انجام می شود . در برخی موارد تهدید کننده سلامتی در فرد گیرنده ، ممکن است افراد از شرکت در اهداء ممانعت شوند .
 
غربالگری اهدا کننده ها
 
وقتی معاینات جسمی و روانی بطور کامل انجام شدند و اجازه نامه امضاء گردید ، فرآیند بررسی اهداء کننده ها را شروع کرده و به هر اهداء کننده پیشنهاد می کنیم خلاصه ای از ویژ گی های خود را بصورت کتبی ارائه نماید . همچنین نتایج حاملگی قبلی ، وضعیت تاهل و نیز وضعیت طبی و جراحی او را نیز جویا می شویم .میزان تحصیلات و سابقه کار اهداء کننده و نیز خلا صه ای از موقعیت طبی موجود در خانواده نیز بررسی می شود.
 
زوجین یا خود اهداء کننده را معرفی می نمایند ویا اطلاعات اهداء کننده را بررسی نموده ودر عرض یک هفته پذ یرش تخمک اهدائی را به صورت کتبی به ما اعلام می دارند .پس از پذیرفته شدن اهداء کننده فرآیند اهداء برنامه ریزی میشود. این برنامه ریزی به تطابق زمانی سیکل قاعدگی گیرنده و اهداء کننده بستگی دارد و ما مشخص می نماییم که چه موقع استروژن ودر برخی موارد ( پروژ سترون ) باید تجویز شود تا همزمانی سیکل ها را میسر سازد .
 
سیکل تحریک تخمک گذاری اهداء کننده
 
اهداء کننده از طریق داروی تزریقی تحت تحریک اوولاسیون قرار می گیرد تا رشد تخمک ها تحریک شود . در زمان فاز تحریکی ، اهداء کننده ها به صورت دوره ای ویزیت می شوند تا میزان پاسخ آنها از طریق معاینه با اولتراسوند تحت کنترل قرار گیرد .
زمانی که تخمک ها به اندازه کافی رشد کرده باشند از دریافت کننده تقاضا می شود تا در روز معین به مرکز مراجعه نماید. صبح روز اهداء تخمک ، از مرد درخواست می شود تا یک نمونه از اسپرم برای کشت تخمک ها ارائه نماید . پس از کشت و انجام باروری کمکی مناسب ( لقاح خارج از رحمیIVF یا تزریق اسپرم به داخل سیتوپلاسم تخمک ( ICSI ) وغیره ) تخمکهای بارور شده در داخل انکوباتور قرارداده می شوند .
 
انتقال رویان
 
کل فرآیند معمولا پنج روز به طول می انجامد .
 
انتقال رویان ۵ – 3روز پس از بارورسازی انجام می گیرد ، بعد از انتقال بیماران به مدت یک ساعت در مرکز استراحت می کنند و سپس به مدت ۲۴ ساعت در منزل استراحت می نمایند .
 
انتقال رویان اغلب بدون بیهوشی انجام گرفته و فقط چند دقیقه به طول می انجامد. این کار مانند قرار دادن اسپرم در داخل رحم است . بعضی اوقات ممکن است لازم شودکه در زمان انتقال رویان دهانه رحم متسع شود تا انتقال تسهیل شود.
 
ممکن است عوارض جانبی کمی مثل انقباض خفیف رحمی و خونریزی کم به وقوع بپیوندد.
 
پس از بازگشت به منزل بیماران به مصرف داروی هورمونی خود ادامه می دهند .دو هفته پس از انتقال رویان حاملگی تثبیت می شود . چنانچه حاملگی موفق باشد ، هورمون درمانی ها برای مدت ۱۰ هفته دیگر ادامه پیدا می کند .اگر حاملگی به وقوع نپیوندد ، این دارو درمانی متوقف می شود .

اهدای جنین

اهدای جنین یک شکل از روش های کمک باروری موفق و تثبیت شده است که در بعضی از زوجین نازا قابل استفاده است. ۵۰% از بیمارانی که در سیکل IVF+ET قرار می گیرند تعدادی امبریو (جنین) دارند که مورد استفاده قرار نمی گیرد و می تواند فریز شود و در سیکل های بعدی درمان و یا در زوجین دیگری که نیازمند جنین باشند مورد استفاده قرار گیرد.

 
اهدای جنین برای چه بیمارانی استفاده می شود؟

 

خانم های یائسه
خانم های قبل و یا در حین یائسگی
زوجین با شوهر آزواسپرم
همچنین نارسایی اولیه بیضه، اختلالات ژنتیک در زوجین، نارسایی زودرس تخمدان، دیس ژنزی گونادال یا نارسایی ناشی از شیمی درمانی، رادیوتراپی و یا برداشتن جراحی تخمدان در زوجین مسن که تحت درمان IVF قرار گرفته اند و یا کیفیت تخمک نامناسب بوده و یا پاسخ تخمدانی کافی نداشته اند، توصیه به اهدای جنین و یا استفاده از تخمک اهدایی می شود.

 
زوجین اهداکننده جنین چه اقداماتی انجام می دهند؟

بررسی از جهت بیماریهای آمیزشی – عفونی و سوابق ژنتیکی
HIV، HCV و HbsAg
بهتر است از اسپرم فریز شده برای پیشگیری از HIV استفاده کرد.

 
زوجین گیرنده جنین چه اقداماتی انجام می دهند؟

سوابق بیماریهای خانوادگی و پزشکی
معاینه کامل زنیتال
اسمیر سرویکال
بررسی آنتی بادی HIV I,II، HCV و HbsAg
CBC و گروه خون
FBS و فشار خون در افراد مستعد

 

رحم جایگزین (میزبان) چیست؟ (Surrogacy)
 

حاملگی با استفاده از رحم جایگزین به روشی اطلاق می شود که طی آن جنین های یک زوج نابارور به رحم یک زن بارور سالم (میزبان) منتقل می شود و پس از طی حاملگی و زایمان نوزاد به والدین اصلی (ژنتیک) تحویل داده می شود.
رحم جایگزین سال هاست که به عنوان روشی برای بچه دار شدن مورد استفاده قرار گرفته است. اولین نوزاد به دنیا آمده به دنبال این روش درمان از رحم خواهر زن نابارور در سال ۱۹۸۹ در امریکا گزارش شده است. زوجین مناسب برای این روش انتخاب و مورد مشاوره قرار می گیرند و جنبه های درمانی برای آنها شرح داده می شود تا از اعضای وابسته یا غیر وابسته به خانواده برای درمان انتخاب کنند.

 
رحم میزبان یا جایگزین برای چه بیمارانی استفاده می شود؟

الف) بیماران بدون رحم اما یک یا هر دو تخمدان وجود دارد.

شامل:
عدم وجود رحم به صورت ژنتیکی
عمل برداشتن رحم به علت سرطان
عمل برداشتن رحم به دنبال خونریزی یا پارگی رحم
ب)کسانی که سابقه سقط های مکرر داشته و یا کسانی که احتمال به پایان رساندن حاملگی در آنها بعید است. (کسانی که چندین بار IVF ناموفق داشته اند در این گروه قرار می گیرند.)

ج)بیماران طبی که حاملگی برای مادر خطرناک است.

د) علل اجتماعی یا حرفه ای

 
چه مقدماتی برای شروع درمان لازم است؟

الف) بررسی والدین اصلی (ژنتیک)
مادر ژنتیک یا اصلی تحت معاینات ژنیکولوژی قرار می گیرد. آزمایشات شامل FSH و LH روز سوم سیکل و پرولاکتین سرم بررسی می شود. در صورت منفی بودن گروه خون مادر میزبان باید گروه خون پدر و مادر اصلی تعیین شود. سپس والدین از نظر HbsAg، HCV و HIV بررسی می شوند. اسپرموگرام پدر مورد تجزیه قرار می گیرد که در حد مطلوب باشد.

ب) بررسی مادر میزبان
مادر میزبان از نظر سلامت جنسی-روانی تحت معاینه قرار می گیرد. این افراد باید قد مناسب داشته، سن کمتر از ۳۸ سال و حداقل یک فرزند داشته باشند. آزمایشات کامل از نظر HbsAg، HCV و HIV انجام می شود. گروه خون و Rh مادر میزبان باید مشخص باشد.

 

مراحل درمان
 
    
مراحل درمان مادر اصلی (ژنتیکی)

دقیقا مشابه مراحل درمان IVF است. البته در این روش باید سیکل های مادر اصلی و مادر میزبان همزمان شود. مراحل شامل:
دوره تنظیم منفی برای مهار سیستم هیپوفیزی تخمدانی از روز ۲۱ سیکل
بررسی سطح سرمی E2 و LH روز دوم سیکل بعدی
شروع گنادوتروپین ها (hMG) (در صورت مهار سیستم هیپوفیز – تخمدان) جهت تحریک تخمدان ها
بررسی متوالی تخمدان ها تا رسیدن فولیکول ها به حد بلوغ
تجویز hCG سی و شش ساعت قبل از عمل تخم کشی
تخلیه فولیکول های تخمدانی به منظور بدست آوردن اووسیت ها (تخمک ها)
تهیه نمونه تازه منی صبح روز عمل تخمک کشی
مجاورت اسپرم و تخمک والدین ژنتیک برای تشکیل چندین جنین
 
مراحل درمان مادر میزبان

مراحل شامل:
دوره تنظیم منفی برای مهار سیستم هیپوفیز – تخمدان برای پیشگیری از عمل تخمک گذاری طبیعی زن که از روز ۲۱ سیکل شروع می شود. (در صورتی که زن میزبان باشد این قسمت نیاز است.)
تجویز استرادیول به میزان ۶ میلی گرم در روز از شروع عادت ماهیانه و آمادگی رحم برای لانه گزینی جنین
تجویز پروژسترون از روز عمل تخمک کشی مادر اصلی
انتقال جنین های بدست آمده از زوجین نابارور به داخل رحم زن میزبان پس از ۴۸ تا ۷۲ ساعت
در صورت وقوع حاملگی ادامه استرادیول و پروژسترون تا هفته ۱۲ حاملگی

 

 

 

Leave a Reply 7234 views, 4 so far today |

Leave a Reply


eight + = 11

睡前遊戲時間睡前遊戲時間睡前遊戲時間睡前遊戲時間睡前遊戲時間睡前遊戲時間睡前遊戲時間睡前遊戲時間睡前遊戲時間睡前遊戲時間